Na 33 jaar bij Suzuki besloot Yukio Kagayama het over een heel andere boeg te gooien. De voormalige Japanse motorcoureur ergerde zich aan de tanende betrokkenheid van de grote Japanse fabrikanten bij de wegracerij. Vooral hun eigen Superbike-kampioenschap verdiende volgens hem meer aandacht. Dus haalde hij Ducati naar Japan, zette landgenoot Ryo Mizuno op een Panigale V4 R en ging de strijd aan met Honda, Yamaha, Kawasaki en zijn oude werkgever Suzuki. Afgelopen weekend werd Mizuno kampioen. Voor het eerst won een niet-Japanse fabrikant de hoogste klasse van het Japanse wegracekampioenschap.
Het opmerkelijke is dat Kagayama na die overwinning alweer afscheid neemt van Ducati. Maar om dat te begrijpen, moeten we terug naar de reden waarom hij überhaupt met de Italianen in zee ging.
Een leven lang Suzuki, en dan Ducati
Yukio Kagayama is in Japan een bekende naam. Hij reed jarenlang voor Suzuki, kwam uit in het WK Superbike en was ook actief in de Britse Superbike-competitie. Na zijn actieve carrière bouwde hij een eigen raceteam op, waarmee hij nauw verbonden bleef aan Suzuki. In totaal duurde die relatie 33 jaar.
Toen Suzuki eind 2022 de stekker uit zijn MotoGP-programma trok en ook de fabrieksondersteuning in het WK Endurance beëindigde, was dat voor Kagayama moeilijk te verkroppen. Maar zijn zorgen gingen verder dan Suzuki alleen. Hij vond dat Japanse fabrikanten steeds minder bereid waren serieus te investeren in hun eigen wegracekampioenschap.
Dat kampioenschap, het All Japan Road Race Championship, had ooit een enorme uitstraling. Japanse fabrikanten gebruikten het om nieuwe technieken te ontwikkelen, jonge coureurs op te leiden en elkaar op het circuit te bestrijden. De hoogste klasse, tegenwoordig JSB1000, werd bovendien altijd door Japanse motorfietsen gewonnen.
Kagayama wilde die strijd terugzien. En omdat hij vond dat de Japanse fabrikanten onvoldoende in beweging kwamen, besloot hij zelf voor wat opschudding te zorgen.
Een Italiaanse superbike als provocatie
In 2023 zocht Kagayama contact met Ducati. Zijn voorstel was even eenvoudig als ongebruikelijk: laat mij met jullie Panigale V4 R deelnemen aan het Japanse kampioenschap. Niet als demonstratieproject, maar om daadwerkelijk voor de titel te vechten.
Ducati ging akkoord en stelde een competitieve machine met technische ondersteuning vanuit Italië beschikbaar. In februari 2024 presenteerde Kagayama zijn nieuwe team op de Italiaanse ambassade in Tokio. Zijn coureur werd Ryo Mizuno, een ervaren Japanner die eerder voor Honda had gereden.
Bij die presentatie gebruikte Kagayama een opmerkelijke vergelijking. Hij sprak over de komst van de ‘zwarte schepen’, waarmee hij verwees naar de Amerikaanse oorlogsschepen die Japan in de negentiende eeuw dwongen zijn grenzen open te stellen. De boodschap was niet moeilijk te begrijpen. Als de Japanse fabrikanten hun eigen kampioenschap niet nieuw leven inbliezen, zou een buitenlandse fabrikant dat wel doen.
Voor een man die zijn hele loopbaan met Suzuki verbonden was geweest, was het een opvallende stap. Maar Kagayama had ook iets te bewijzen. Hij wilde laten zien wat een goed georganiseerd team met serieuze fabrieksondersteuning kon bereiken.
Drie jaar om de Japanners te verslaan
Het succes kwam niet onmiddellijk. Mizuno eindigde in 2024 als derde in het kampioenschap. Een jaar later werd hij tweede, ondanks een zware crash waarbij hij geblesseerd raakte en het team een motorfiets door brand verloor. Het was duidelijk dat de Ducati snel genoeg was om vooraan mee te doen, maar een kampioenschap winnen bleek iets anders.
Dit seizoen veranderde dat. Mizuno won de eerste zeven races en bouwde een voorsprong op die zijn concurrenten nauwelijks nog konden goedmaken. Op Okayama moest hij een overwinning aan Honda laten, maar tijdens de slotronde op Suzuka maakte hij het karwei af. Op een nat circuit won hij zaterdag 24 oktober met ruim zes seconden voorsprong op Yamaha-rijder Katsuyuki Nakasuga.
Het was zijn achtste overwinning van het seizoen. Met tien podiumplaatsen uit tien wedstrijden en uiteindelijk 78 punten voorsprong op de nummers twee had Mizuno het kampioenschap volledig naar zijn hand gezet.
En daarmee was ook Kagayama’s missie geslaagd. Voor het eerst in de geschiedenis ging de titel in de hoogste klasse van het Japanse wegracekampioenschap naar een niet-Japanse fabrikant.
Waren de Japanse motoren dan niet goed genoeg?
Dat zou een te gemakkelijke conclusie zijn. De Panigale V4 R is een bijzonder competitieve racemotor, maar Kagayama beschikte ook over directe technische ondersteuning vanuit Ducati en een coureur die het Japanse kampioenschap door en door kende. Niet iedere Japanse fabrikant zette een vergelijkbaar zwaar ondersteund programma tegenover zijn team.
Bovendien waren de Japanse machines niet kansloos. Honda won op Okayama en Yamaha pakte de laatste wedstrijd op Suzuka, met Honda op de tweede plaats en Mizuno als derde. Dat Ducati het kampioenschap won, bewijst dus niet dat de Japanse superbikes technisch achterhaald zijn.
Maar het onderstreept wel het punt dat Kagayama drie jaar geleden wilde maken. Met voldoende aandacht, een sterke coureur en goede ondersteuning kun je ook in Japan een winnend Superbike-programma neerzetten. Daarvoor hoefde hij kennelijk niet bij een Japanse fabrikant aan te kloppen.
De titel is binnen, Ducati mag weer vertrekken
Misschien wel het merkwaardigste nieuws kwam na afloop. Kagayama maakte bekend dat zijn samenwerking met Ducati na dit seizoen eindigt. Hij had zichzelf drie jaar gegeven om kampioen te worden, en dat is gelukt. Nu wil hij een nieuw project beginnen.
Met welke fabrikant hij volgend jaar gaat racen, is nog niet bekend. Kagayama heeft wel aangegeven graag met Mizuno verder te willen. De coureur die hem de titel bezorgde, zou dus opnieuw een belangrijke rol kunnen spelen.
