Wie twintig jaar z’n motorhobby uitgezet zou hebben, en nu weer aan, zou van z’n stoel vallen: Ducati crosst, rijdt allroad en heeft zelfs een Diavel gemaakt. Hoe is die transformatie van dit merk tot stand gekomen, en wat waren de triggers?
Van superbike-tempel naar breder merk
Ducati was wel eerder actief in het zand (daarover onderin dit artikel meer), maar werd gedurende de vorige eeuw het merk van rood, racen en ronde tijden. In de jaren ’90 was het World Superbike (WSBK)-toneel praktisch Ducati-territorium: de 916 groeide uit tot icoon, en Carl Fogarty pakte vier wereldtitels op Ducati’s, waarmee het sportieve DNA van het merk in steen werd gebeiteld. Het imago was helder: superbikes eerst, de rest later.
Toch zie je vandaag een Ducati dat net zo goed praat over grip in gravel als over apex-snelheid. Hoe is dat zo gekomen? Het korte antwoord: Ducati verbreedde stap voor stap de merkbasis, volgde de wereldwijde adventure-golf, en maakt z’n offroad-ambities nu hard met een eigen motocross-platform.
De jaren van verbreding
Na de WSBK-dominantie werd duidelijk: groeien vraagt meer dan alleen sport. De Multistrada (letterlijk “multi-road”) verscheen in 2003 als vierde pijler naast Superbikes, Supersport en Monster — het startschot voor Ducati’s ‘op alle wegen’-denken. In 2010 kreeg de Multistrada 1200 ride-by-wire en elektronische vering; later volgde variabele kleptiming (DVT). Het model is sindsdien een constante in Ducati’s line-up, met een duidelijke toerneiging en allroad-aspiraties.
Parallel durfde Ducati ook verder buiten de racerij te kijken. De Diavel (2011) was een power-cruiser die naked, sport en cruiser mengde; gewaagd, maar commercieel succesvol. Nog een stap kwam met Scrambler Ducati (2014/2015): retro-stijl, lager instapniveau en meteen een verkoopkraker die nieuwe rijders aantrok en Ducati’s volumebasis verbreedde.
De adventure-golf en de Multistrada als spil
Wereldwijd groeide het adventure/allroad-segment gestaag in de jaren 2010–2020. Ducati’s antwoord was niet alleen “meedoen”, maar innoveren. De Multistrada V4 (modeljaar 2021) introduceerde als eerste motorfiets ter wereld radartechnologie met Adaptive Cruise Control (ACC) en Blind Spot Detection — techniek die tot dan toe enkel in auto’s te vinden was.
Belangrijker nog: de Multistrada V4 werd Ducati’s best verkochte modelreeks, met ruim tienduizend exemplaren in 2022. Daarmee bevestigde de fabriek dat adventure niet zomaar een zijlijn is, maar een pijler onder het merk.
Van gravelpad naar grindbak: DesertX en serieuze offroad
Met de DesertX (2022) en later de DesertX Rally (2024) zette Ducati voor het eerst expliciet de stap van “toervriendelijke allroad” naar echte offroad-capaciteit: 21/18-inch wielen, lange veerwegen en rally-ergonomie. Het is Ducati-design, maar dan stofproof.
Dat past perfect bij Ducati’s filosofie: win on Sunday, sell on Monday. Alleen is het circuit hier vervangen door de special stage. De DesertX laat zien dat het merk de grens tussen avontuur en competitie steeds verder vervaagt.
Doorslaggevend: de Desmo450 MX
De definitieve bevestiging kwam met de Desmo450 MX, Ducati’s eerste volledig eigen crossplatform. In 2024 debuteerde het merk ermee in de Italiaanse MX Prestige met Maddii Racing; Alessandro Lupino pakte de titel, en Antonio Cairoli reed er een MXGP-debuut mee in Arnhem.
Hiermee is offroad geen styling-oefening meer, maar keiharde R&D: een volledig nieuw 450-blok met desmodromische klepbediening, directe testdata uit competitie, en een ontwikkelingslijn die rechtstreeks naar toekomstige productie wijst.
Waarom dit strategisch logisch is
Racing-first ontwikkeling. Precies zoals vroeger met de 916 in WSBK, maar nu breder toegepast. Ducati leert door te racen – of dat nu asfalt of aarde is.
Merkverbreding zonder DNA-verlies. Ducati blijft racen (MotoGP, WSBK), maar past dezelfde ontwikkelreflex toe in de cross en allroad.
Meeliften op een groeisegment. Adventure/allroad is wereldwijd een stabiele groeier; de Multistrada is Ducati’s commerciële ruggengraat. Het succes van BMW’s GS is ongetwijfeld een motivator geweest.
Technologische differentiatie. Radar op de Multistrada V4, rally-spec hardware op de DesertX, en een eigen MX-platform: innovatie als identiteit.
Transformatie in vogelvlucht
1994–1999: WSBK-dominantie met Fogarty en de 916/996 – Ducati = racen.
2003: Eerste Multistrada – begin van het “multi-road”-denken.
2011: Diavel – Ducati durft buiten het sportkader te treden.
2014/2015: Scrambler – nieuw instapsegment, sterkste groei ooit.
2021: Multistrada V4 met radar – technologische doorbraak.
2022–2024: DesertX (Rally) – volwaardige offroadmotor.
2024–2025: Desmo450 MX – Ducati betreedt de crossbaan.
Een oud spoor opnieuw gevolgd
Wie goed in de geschiedenis duikt, ziet dat Ducati’s offroadpad eigenlijk al dertig jaar geleden werd gebaand. In 1990 en 1994 won Cagiva – toen eigenaar van Ducati – de legendarische Parijs–Dakar Rally met de Elefant 900.
Die motor droeg weliswaar Cagiva-logo’s, maar had een Ducati L-twin Desmodue als krachtbron. Edi Orioli reed er tweemaal de overwinning mee naar Italië, waarmee Ducati’s techniek indirect al eens het zwaarste rallypodium ter wereld bereikte.
De huidige DesertX is dus niet zomaar een nieuwe richting, maar eerder een modern eerbetoon aan die Elefant-periode: weer een Ducati-twin in de woestijn, ditmaal onder eigen naam.
Ducati deed het eerder al eens anders
Wie denkt dat Ducati pas sinds de Diavel buiten de sportwereld durft te kijken, vergeet dat het merk dat decennia geleden óók al deed.
In de jaren tachtig verscheen de Ducati Indiana, een lage cruiser met 750 cc L-twin-blok en chroom tot over de tank – duidelijk geïnspireerd op Amerikaanse choppers.
Het model werd geen groot succes, maar liet wel zien dat Ducati’s ontwerpers toen al met andere segmenten durfden te spelen.
Nog eerder, in de jaren zestig, maakte Ducati kleine Scrambler-modellen die juist het onverharde opzochten. In die zin is de huidige DesertX niet eens zo’n breuk met het verleden, maar een terugkeer naar die avontuurlijke oorsprong – alleen nu met 110 pk en een TFT-scherm.
